رفت، ولى لرزه بر اندامش افتاد و بازگشت. سنان خود از اسب پياده شد و سر مباركش را جدا كرد. «١»
اما خطيب خوارزمى شهادت امام را چنين روايت كرده است: فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله روى زمين افتاده بود. شمر و سنان بالاى سرش آمدند. حضرت از تشنگى زبانش را در دهان مى چرخاند. شمر با لگد بر سينه مباركش كوبيد و گفت: اى پسر ابو تراب! مگر تو نمى‌گويى پدرت ساقى كوثر است و به هر كس دوست دارد از آب كوثر بدهد. صبر كن تا به دست او سيراب شوى. آنگاه به سنان گفت: سرش را جدا كن. سنان امتناع كرد و گفت: نمى‌خواهم در قيامت پيامبر خصم من باشد. شمر خشمگين شد بر سينه مبارك امام نشست دست به خنجر برد. حضرت لبخندى زد فرمود: نمى‌دانى من كيستم كه مرا مى‌كشى؟
گفت: به خوبى مى‌شناسمت، مادرت فاطمه زهراست، پدرت على مرتضاست و جدت محمد مصطفى، ولى بى‌باكانه ترا مى‌كشم. آنگاه شمشير كشيد و جسم شريف حضر
مقالات ١١٥ جايگاه و اهميت امر به معروف و نهى از منكر ..... ص : ١١٥
ت را زير ضربات شمشير گرفت و در نهايت سر مباركش را جدا كرد. «٢»
عزادارى سنيان‌
عبدالجليل رازى كه كتاب خود را در حدود سال ٥٦٠ نگاشته است، در پاسخ يك نويسنده سنى اطلاعات با ارزشى درباره سابقه عزادارى اهل سنت براى امام حسين عليه‌السلام آورده است. ابتدا به نقل از آن نويسنده سنى مى‌نويسد:
اين طايفه روز عاشورا اظهار جزع و فرع كنند، و رسم تعزيت را اقامت كنند. و مصيبت شهداى كربلا تازه گردانند بر منبرها، و قصه گويند، و علما سر برهنه كنند و عوام جامه چاك كنند و زنان روى خراشند و مويه كنند.
عبدالجليل در پاسخ مى‌نويسد: اولا معلوم جهانيان است كه بزرگان و معتبران ائمه‌فريقين از اصحاب امام مقدم ابوحنيفه، و امام مكرم شافعى، و علما و فقهاى طوايف، خلفا عن سلف، اين سنت را رعايت كرده‌اند، و اين طريقت نگاه داشته. اولا خود شافعى كه اصل است و مذهب بدو منسوب است بيرون از مناقب، او را در حسين و شهداى كربلا مراثى بسيار است و يكى از آن قصيده‌اى است كه مى‌گويد:
أبكى الحسين و أرثى منه جحجاحا من أهل بيت رسول‌الله مصباحا
تا آخر قصيده با مبالغتى تمام و كمال، و ديگر قصيده‌اى است كه مى‌گويد: