كه نه به كوفه برسد نه به مدينه ختم شود، تا او بتواند از ابن زياد كسب تكليف كند.
امام تقاضاى حر را پذيرفت و به سمت چپ حركت كرد و اين همان راهى بود كه با چند منزل به كربلا مى‌رسيد. «١»
امام حسين عليه السلام در روز دوم محرم سال ٦١ هجرى وارد كربلا شد.
هنگامى كه به او گفتند اينجا كربلاست. دست به دعا گشود و عرض كرد: بار الها از كرب (اندوه) و بلا به تو پناه مى‌بريم. آنگاه رو به اصحاب كرده فرمود:
مردم بندگان دنيايند و دين چيزى است كه بر روى زبان دارند، تا زمانى كه موجب رونق دنيايشان باشد آن را نگه مى‌دارند، چون نوبت به آزمايش رسد دينداران بسيار اندكند. اينجا محل اندوه و بلاست، همين جا توقف كنيد اينجا محل اقامت و بارانداز ماست، جايى است كه خون ما مى‌ريزد، اينجا قتلگاه ماست همه پياده شدند و حر و اصحابش در طرف ديگر منزل كردند. «٢»
مشكل آب‌
عمر سعد با همراهان وارد كربلا شد. و ابن زياد پى در پى براى او نيرو مى‌فرستاد. در روز ششم محرم لشكرى بيست و دو هزار نفره تحت فرمان داشت. روز هفتم از عبيداللّه نامه‌اى دريافت كرد كه دستور داده بود نگذارند امام حسين عليه السلام و يارانش از آب فرات استفاده كنند. ابن سعد شخصى به نام عمرو بن حجاج زبيدى را به فرماندهى سپاهى بر شريعه فرات گمارد و از آن روز آب در خيمه گاه امام كمياب شد.
امام حسين عليه السلام وقتى مشاهده كرد آب در خيمه‌ها كمياب شده، برادرش عباس را به فرماندهى سى سوار و ده پياده مامور تهيه آب كرد. هلال بن نافع جملى پيشاپيش پياده‌گان حركت مى‌كرد. عمرو بن حجاج پرسيد: كيستى؟
گفت: من نافعم، آمده ام از اين آب كه تو ما را محروم كرده اى بنوشم. عمر گفت:
بنوش گوارايت باد.
هلال گفت: واى بر تو! چگونه بنوشم در حالى كه حسين و همراهانش تشنه‌اند.
گفت: مى دانم ولى ما ماموريم نگذاريم دست او به آب برسد.
هلال به اصحابش گفت وارد آب شوند و عمر نيز به لشكرش دستور مقابله داد. جنگ سختى درگرفت سواران مى جنگيدند و پياده‌گان مشكها را آب مى‌كردند. عده‌اى از ياران عمروبن حجاج به هلاكت رسيدند و ياران امام با بيست مشك پر از آب به‌