رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٣٤ - اِینک بِیان علِی علِیه السلام در مورد افکار
خوبِی انسان مِیشود، آن چنانکه باد اگر همراه مشک و بوِی خوش گذر کند بوِی پاکِیزه به همراه خود مِیآورد.
تشبِیه آن حضرت، رفاقت و همنشِینِی با نِیکان و ِیا بدان را به باد، شاِید از آن جهت باشد که همچنانکه امواج باد و هوا موجب تبادل و انتقال زشتِی و زِیباِیِی چِیزِ مجاور به انسان مِیشود، همچنِین امواج فکرِی و صوتِی انسانها، باعث مقهور شدن و زشتِی و زِیباِیِی همنشِین خواهد شد و به قدرِی پلِیدِی فکر و اندِیشه در سرنوشت انسان مؤثر است که آن حضرت براِی نفس خود متفکر، آن را زِیانبخش مِیداند: «مَنْ كَثُرَ فِكْرُهُ فِي الْمَعَاصِي دَعَتْهُ إِلَيْهَا»؛[١] ِیعنِی کسِی که فکر و اندِیشه خود را در کارهاِی آلوده به گناه، زِیاد به کار ببندد، سرانجام آلوده خواهد شد.
بالاخره اندِیشه و افکار پلِید، بسِی خطرناک و گمراه کننده است که خواه و ناخواه، دِیر ِیا زود، افکار دِیگران را تحت الشعاع قرار داده و آنها را همرنگ و همگون خود قرار خواهد داد. به قول سعدِی:
شنِیدستِی که گاوِی در علفزار بِیالاِید همه گاوان دِه را[٢]
و اگر احِیاناً ِیک فکر قوِی پِیدا شود و از طرف افکار مخالف
[١] غرر الحکم و درر الکلم (تمِیمِی آمدِی، عبد الواحد بن محمّد، متوفاِی ٥٥٠ ق)،ص ٦٢٣.
[٢] گلستان سعدِی، باب دوم در اخلاق دروِیشان، حکاِیت شمار? ٥.