آرام‌بخش دل داغديدگان (ترجمه مُسكّن الفؤاد شهيد ثاني) - جناتي، حسين - الصفحة ٣٠ - وجه دوم از موجبات رضا به قضاى الهى

تو بگويد: اگر فرزندت را فدا كنى هم خودت و هم فرزندت از اين مهلكه نجات خواهيد يافت و گر نه خودت قطعا هلاك مى‌شوى و نمى‌دانى كه فرزندت هم هلاك مى‌شود يا سالم مى‌ماند؟! آيا در اين صورت شخص عاقل شك مى‌كند كه فديه‌اى كه باعث سلامت و نجات خود و فرزند از مهلكه مى‌شود عين مصلحت و فديه ندادن و تمرّد از امر آن پيغمبر (كه باعث هلاكت خود و فرزند مى‌گردد) عين مفسده است؟ بلكه بسيارى از مردم سلامت خودشان را بر فرزندان مقدم داشته‌اند و براى حفظ جان خود، فرزندان خويش را فدا نمودند در حالى كه يقين داشتند كه فرزندان به هلاكت مى‌رسند.

اين قضيه در شرايط سخت و خطرناك و سالهاى قحطى اتفاق افتاده است.

تمام آنچه گفته شد در مورد آتش و هلاكت دنيوى است كه درد و رنجش كوتاه و زودگذر است و چه بسا ممكن است بعد از تحمل رنج مختصر به آسايش و راحتى بهشت منتقل گردد.

پس چه فكر مى‌كنى در مورد آن درد و رنجى كه تا ابد باقى است و سالهاى متمادى درنگ مى‌كند و يك روز آن مانند هزار سال است.

خداوند در قرآن كريم مى‌فرمايد:

يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ* وَ صاحِبَتِهِ وَ أَخِيهِ* وَ فَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ* وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ يُنْجِيهِ* كَلَّا إِنَّها لَظى‌* نَزَّاعَةً لِلشَّوى‌* تَدْعُوا مَنْ أَدْبَرَ وَ تَوَلَّى‌