آرام‌بخش دل داغديدگان (ترجمه مُسكّن الفؤاد شهيد ثاني) - جناتي، حسين - الصفحة ٢٥٥ - فصل اين فصل در مورد فضيلت و استحباب استرجاع است

را محافظت مى‌كند.

٢- كسى كه مصيبتى به او برسد و بگويد:

«إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌.»

٣- كسى كه خيرى به او رسد و بگويد:

«الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌.»

٤- كسى كه گناه و خطايى از او سر بزند و بگويد:

«استغفر اللَّه ربّى و اتوب اليه.»

٣- امام باقر ٧ فرمود: هيچ مؤمنى در جهان به مصيبتى گرفتار نشود كه هنگام ورود آن مصيبت «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌» گويد جز اين كه پروردگار گناهان گذشته او را خواهد بخشيد.[١] «البته» گناهان صغيره نه آن گناهان كبيره‌اى كه خداوند وعده آتش بر آنها داده است و دخول بر دوزخ را بر مرتكبين آنها اگر بدون توبه بميرند حتمى ساخته، و نيز حضرت فرمود: تا آخر عمر خويش هر گاه ياد آن مصيبت افتد و اين كلام را بر زبان جارى سازد و خدا را بدان سپاس گويد، ايزد متعال گناهانى كه در ميان اين دو استرجاع از او سر زده همه را عفو مى‌فرمايد به جز گناهان كبيره.

اين دو روايت را مرحوم صدوق در كتاب خصال و ثواب الأعمال ذكر كرده است ولى روايت دوم را شيخ كلينى به استناد، از معروف بن خربوذ كه يكى روات مى‌باشد از امام باقر ٧ نقل كرده ولى در آن روايت گناهان كبيره را استثنا نكرده است.

[١] - الكافى، ج ٣، ص ٢٢٤