حداقل يك پسر از هر پنج نفر، دوست دارد كه فوتبال بازى كند. در اين مدارس ممكن است به راحتى ٤٠٠ نفر وجود داشته باشند كه دوست دارند در تيم مدرسه، فوتبال بازى كنند؛ امّا مدارس بزرگ، اغلب تنها يك اتوبوس براى تيم مدرسه و يك اتوبوس براى تيم نوجوانان دارند و اين بدان معناست كه تنها ٣٦ نفر مى‌توانند در تيم مدرسه و ٣٦ نفر ديگر در تيم نوجوانان بازى كنند و بيش از ٣٠٠ نفر ديگر، شانس بازى فوتبال را ندارند. اين ٣٠٠ نفر حتّى نمى‌خواهند امتحان كنند. آنها مى‌دانند كه فقط بهترين ورزشكاران مى‌توانند به تيم راه يابند و براى اينكه خجالت زده و شرمنده نشوند، در خانه مى‌مانند.

اگر پسر شما يكى از آن پسرانى باشد كه علاقه‌مند به شركت در مسابقات است و نمى‌تواند به تيم راه يابد، شما چه كار خواهيد كرد؟ من به شما پيشنهاد مى‌كنم يا پسرتان را به مدرسه كوچك‌ترى ببريد، تا فرصت بهترى براى رفتن به تيم داشته باشد، يا به او كمك كنيد تا جولانگاه رقابت ورزشى ديگرى را پيدا كند.

به هر حال، انتشار يك مقاله جديد، افكار مرا در مورد اين موضوع تغيير داد. اين مقاله توسط «بروك دى لنچ»[١] نويسنده و مؤسس انجمن تيم «مامز» كه وب سايتى را به منظور ارائه راهنمايى به والدين ورزشكاران راه انداخته، نوشته شده است. «دى لنچ» مى‌نويسد: مدل دبيرستان‌هاى دولتى رايج (١ تيم‌

[١] -Brooke de Lench