زنده و شبيه واقعيت است. آن‌قدر واقعى كه وقتى او آن دختران را مى‌بيند، برايش خيلى ساده است كه فراموش كند آنها فقط پيكسل‌ها يا تصاوير روى صفحه كامپيوتر هستند، نه دختران واقعى.

هر فردى با اين موضوع موافق نيست. در يك رساله علمى اخيراً به اين نتيجه رسيدند كه استفاده مردان جوان از پورنوگرافى، ممكن است به طرز مناسبى پاسخگوى «سرعت زندگى اجتماعى امروزه باشد كه با خصوصيات فردى، بى احساسى و بى‌روحى، ماده‌گرايى و انزواى اجتماعى مشخص شده است.» منتقد ديگرى، نگرانى‌ها در مورد پورنوگرافى را كه به عنوان «تعصّب منسوخ شده معلّمان اخلاق و سنّت گرايان مذهبى» ناميده مى‌شود، رد كرد.

اخيراً تعدادى از منتقدان بر وسعت فرهنگ پورنوگرافى در جامعه ما كه جريان اصلى جامعه شده است، ماتم گرفته‌اند. اين منتقدان به طور قابل فهمى اين پيشرفت را به عنوان نشانه‌اى از انحطاط فرهنگى مى‌بينند.

از دختر شانزده ساله‌اى با مهربانى پرسيدم چرا او چنين لباس زننده‌اى براى مهمانى هالووين مدرسه مى‌پوشد؟ چرا؟ او در فكر فرو رفت و گفت: «اگر شما مثل اين لباس نپوشيد، هيچ كس به شما توجّه نمى‌كند.» دختران به طور فزاينده‌اى به من مى‌گويند كه آنها بايد مثل مدل‌هاى شكارچيان عكس ماكسيم لباس بپوشند يا مثل دختران برنامه «دختران عزيمت كرده به سرزمين وحش» عمل كنند تا ديگران به آنها توجّه كنند.