وضعيت اسف بار پسران - ساكس، لئونارد؛ مترجم نرگس سادات چاوشي - الصفحة ١١٩
«آيا اينگونه بازىها به بهبود نمرات امتحان يا بالا رفتن رتبه آنها كمك مىكنند؟»، در اين صورت پاسخ منفى است.
در جريان هفت سال گذشته، مجموعهاى از مطالعات و تحقيقات، آشكارا و بدون ابهام مشخص كرده است كه كودك شما هرچه بيشتر وقتش را پاى بازىهاى رايانهاى سپرى كند، كمتر در مدرسه موفقيت كسب مىكند، هرچند او در مدرسه ابتدايى، راهنمايى، دبيرستان يا دانشكده باشد.
اين پيوند منفى ميان برنامه آموزشى و انجام بازىهاى رايانهاى، حتّى زمانى كه محقّقان بر كليه متغيّرهاى گيج كننده احتمالى همانند خصوصيات شخصيتى نظارت مىكنند، مستحكم باقى مىماند.
من اين يافتهها را «واضح و بدون ابهام» به شمار مىآورم؛ زيرا تمامى مطالعات انجام شده برروى اين پرسش، نتايج مشابهى را به همراه داشته است. هر محقّقى كه مقدار زمانى ر كه يك كودك، نوجوان يا جوان براى بازىهاى رايانهاى صرف مىكند با كار تحصيلى همان دانشآموز در مقابل هم گذاشته است، ارتباطى منفى در بين آنها يافته است.
آيا رابطهاى علّت و معلولى ميان انجام بازىهاى رايانهاى و گريزانى از مدرسه وجود دارد؟ يا اين رابطه تنها نوعى همنشينى (مشاركت پيوستگى) است؟ شايد كودكانى كه انگيزه كمترى به آموختن در مدرسه دارند، براى انجام بازىهاى رايانهاى مناسبترند. اگر مسئله اين بود، بازىهاى رايانهاى مىبايست شاخصى براى عدم وجود انگيزه باشند؛ امّا بازىهاى رايانهاى به