من مقاله شما را در واشنگتن پست خواندم. اينكه شما بعضى از مطالب با ارزش را مطرح مى‌كنيد، بسيار جالب است. من چند تا از مطالب شما را كه به لحاظ فرهنگى بسيار تأثيرگذار است، پيدا كردم و به عنوان يك بومى پاكستانى متولد آمريكا به اين نكته رسيدم.[١]

در هر كشور ديگرى در دنيا، اين كاملًا عادى و قابل پيش‌بينى است كه بچه‌ها با والدينشان زندگى كنند. اين به عنوان سود متقابل ديده شده است. نسل پيرتر در آن كشورها مورد احترام و تكريم واقع مى‌شوند. من معتقدم اين موضوع، نتيجه يك سيستم خانوادگى مشترك است كه والدين و فرزندان، فعّالانه با زندگى‌هاى يكديگر درگير هستند. بچه‌ها مى‌توانند با والدينشان زندگى كنند تا پول پس‌انداز كنند و از والدينشان در سنين پيرى نگهدارى و مواظبت نمايند.

به نظر مى‌آيد افراد بسيارى در ايالات متحده احساس مى‌كنند كه در سن هجده سالگى پيوندهاى خانوادگى قطع مى‌شود. بچه‌ها نمى‌توانند به خانه بيايند. آن بچه‌ها احتمالًا در سن پيرى والدينشان، به آنها كمك نخواهند كرد.

[١] -Aliya Husain آليا حسين از واشنگتن دى. سى ..