مركز مطالعه زندگى روزانه خانواده‌ها مى‌باشد. وى بررسى كرده بود كه چگونه فرهنگ الكترونيكى، زندگى خانوادگى را تغيير مى‌دهد. او در نوار ويديويى ضبط كرده بود كه به راستى چه اتفاقى براى طبقه متوسط در خانه‌هاى حومه شهر افتاده است. او متوجّه شد زمانى كه يكى از والدين به منزل مى‌رسد، بچه‌ها چنان غرق در بازى شده‌اند كه حتّى به زحمت سرشان را از دستگاه الكترونيكى خود بالا مى‌آورند. در موارد اندكى، پدر يا مادر تنها با «سلامى كوتاه و خشك مورد خوشامدگويى قرار مى‌گيرد.» اچز مى‌گويد: «درحدود نيمى از موارد، بچه‌ها به والدين بى‌اعتنايى كردند يا كارى را كه با دستگاه الكترونيكى متنوع و چند منظوره خود مشغول انجام آن بودند متوقف نساختند.» ما همچنين مشاهده كرديم كه براى والدين تا چه اندازه مشكل بود كه به دنياى كودكان نفوذ كنند. ما فيلم‌هاى ويديويى متعددى از اوليايى داريم كه از دست بچه‌هايى كه كاملًا شيفته و مشغول كارهايى هستند كه انجام مى‌دهند، اظهار عجز كرده‌اند.

حال مى‌پرسيم: «آيا پسران، بازى‌هاى ويديويى را به بودن با دوستان ترجيح مى‌دهند؟» نيويورك تايمز در مقاله صفحه اول شماره اخير خود چنين گزارش داد: مديران دانشكده گزارش مى‌دهند كه مردان جوان علاقه‌اى نسبت به ملاقات زنان جوان نشان نمى‌دهند (يا ملاقات با ساير مردان با توجّه به آن موضوع). آنان تمايل به ملاقات هيچ كسى ندارند. آنها فقط مايلند كه «در اتاق بمانند، با كسى سخن نگويند و ساعت‌هاى زيادى را