امروزه دانشگاهها تلاش مى‌كنند تا پسران واجد شرايط را به كار گيرند. دقيقاً سى سال پيش اين حقيقت، عكس بود و پسران بيشتر از دختران فارغ التحصيل بود. امروزه يك پسر، كمتر از خواهرش تمايل دارد به دانشگاه برود، كمتر از او درس مى‌خواند و كمتر علاقه دارد فارغ‌التحصيل شود. اين يك مسئله نژادى يا طبقاتى نيست، چرا كه ما در مورد خواهر و برادرى صحبت مى‌كنيم كه از يك خانواده هستند و والدين و امكانات مالى مشابهى دارند.

به‌طور حتم، همه پسران به ويروس ترسناك و جديد «بى‌تفاوتى» مبتلا نشده‌اند. برخى از آنها هنوز همانند خواهرانشان پر تحرّك و جدّى هستند. آنها خواستار استقلال، توانايى مالى و امكانات ديگرى هستند كه جوانان ديگر هم براى آنها تلاش مى‌كنند. به همين دليل ما برخى از اين جوانان موفق را در اطرافمان مى‌بينيم. طفره رفتن از اين واقعيت كه بيشتر جوانان آمريكايى، راه را گم كرده و به سوى آرمانهاى خود گام برنمى‌دارند، آسان است. نتيجه آخر اين است كه، والدين مضطرب، در شگفتند كه چرا