غفلت كرده است. شما مى‌دانيد كه از هر چهار پسر سفيدپوست با والدين تحصيل‌كرده، يك نفر قادر نيست ماهرانه مطالعه كند. اين بدين معنى است كه يك نفر از هر چهار پسر دبيرستانى، قادر نخواهد بود مقاله شما را در مورد اينكه پسران سفيد پوست چقدر عالى كار انجام مى‌دهند بخواند!

آقاى «متيوس» از من تشكّر كرد و قول داد مطالب مرا در ستون روزنامه سه‌شنبه ٢٧ ژوئن، يك روز بعد از اينكه مقاله خودش چاپ شد، بگنجاند. او به قولش عمل كرد و سه شنبه ستونى را در روزنامه نوشت كه گزارشش را در مورد آموزش دنبال مى‌كرد. او براى گزارش يك‌جانبه در روزنامه روز قبل عذرخواهى و گزارش جامع‌تر و متوازن‌ترى ارائه كرد. او نه تنها نظرات من، بلكه نظرات محقّقان ديگرى را كه به كمبودهاى چشمگير در بخش آموزش اشاره كرده بودند، در گزارشش گنجاند.

متأسفانه خوانندگان در مقايسه با گزارشى كه در صفحه اول روزنامه «واشنگتن پست» چاپ شده و توسط رسانه‌هاى عمومى مورد اقبال قرارگرفته بود، به اين گزارش هيچ اهميتى ندادند و تا جايى كه مى‌دانم، اين گزارش نه از طرف كسى و نه از طرف جايى، مورد اهميت واقع نشد.

تاكنون من دو روش آموزشى را كه تغيير كرده و طى سى سال گذشته باعث شده است پسران بيشتر از دختران مدرسه را رها كنند، تشخيص داده‌ام: ١. سرعت برنامه‌هاى آموزشى در پيش‌دبستانى؛ ٢. تغيير مسير از سمت دانش تجربى به سمت دانش تئورى.