وضعيت اسف بار پسران - ساكس، لئونارد؛ مترجم نرگس سادات چاوشي - الصفحة ٢٥٣
سومين عامل: درمان دارويى اختلال بيشفعّالى و عدم تمركز[١]
در فصل چهارم، ديديم كه چگونه امروزه به راحتى به يك پسر بچه برچسب عدم تمركز زده مىشود و ديديم كه چگونه از سه دهه گذشته، تغييراتى در آموزش و پرورش و افزايش چند برابرى در تجويز داروها براى درمان اختلال بيشفعّالى و كاهش توجّه بهوجود آمده است. سى سال پيش، مدارس ابتدايى انتظار نداشتند كه يك پسر بچه ٦- ٥ ساله براى ساعتهاى متمادى يك جا بنشيند و ساكت باشد، امّا امروز اين كار را انجام مىدهند. اخيراً در پى يك تحقيق، دكتر «اليزابت روبرتز» ١[٢] به عنوان روانپزشك كودك دريافته است كه: «امروزه والدين و معلّمان معتقدند هر پسرى كه سرجايش نمىنشيند و وول مىخورد و بهطور عمدى به دستورات معلّمش گوش نمىدهد، به اختلال بيشفعّالى و كاهش توجّه مبتلا است.»
پيش از طرح سؤال، فلسفه اين گونه برنامههاى آموزشى كه يك پسر بچه ٥ ساله بايد يك جا بنشيند و ساكت باشد، اين است كه تجويز داروها به راحتى موجه گردد. امّا مصرف اين داروها چه مضرّاتى دارد؟
همچنين ديديم كه چنين نحوه برخوردى، چه مضراتى داشت و دريافتيم كه چرا آزمايشهاى تجربى در درمان دارويى اختلال بيشفعّالى و كاهش توجّه، فرضيهاى اشتباه بود.
[١] -ADHD
[٢]١ .Elizabeth Roberts