بازى‌هاى رايانه‌اى قرار دارد. پسر شما به زودى رهسپار دبيرستان خواهد شد. او تا زمانى كه همه تكاليفش را انجام نداده است، اجازه انجام بازى‌هاى رايانه‌اى را ندارد.

پيش از آنكه قانون شماره دو را وضع كنيد، به اين نكته توجّه داشته باشيد كه پسرتان تمركز كافى ندارد. او حتّى حاضر نيست وانمود كند كه حواسش را جمع كرده است. او مشغول مشاهده مناظر آن سوى پنجره است و با انگشتانش آهسته برروى ميز ضربه مى‌زند. درحال حاضر او به طور مشخص چيزهايى را زمزمه مى‌كند و كوچك‌ترين توجّهى به شما ندارد. اكنون او بيرون را مى‌نگرد و سر خود را تكان مى‌دهد؛ البته نه در تصديق حرف‌هاى شما، بلكه به خاطر همراهى با ضرب آهنگ موسيقى‌اى كه خودش زمزمه مى‌كند.

شما مى‌گوييد: «تو اصلًا حواست نيست»؟!

- «البته كه حواسم هست. تا زمانى كه همه تكاليف انجام نشده باشد، بازى‌هاى رايانه‌اى ممنوع. متوجّه اين موضوع هستم.»

او درحالى اين را مى‌گويد كه هنوز با شما ارتباط چشمى برقرار نكرده است.

شما مى‌گوييد: «بسيار خوب، پس بگذار تا در مورد قانون شماره دو صحبت كنيم. قانون شماره دو از اين قرار است كه در يك روز نبايد بيش از سى‌دقيقه با بازى‌هاى رايانه‌اى سرگرم باشى؛ حداقل، از روز يكشنبه تا پايان روز پنجشنبه كه مدرسه داير است.»