پسرها بسيار هيجان‌انگيز و انگيزه‌آور است. سود ديگر رقابت گروهى در ميان پسران اين است كه به آنها انگيزه مى‌دهد تا برنده شوند. رقابت گروهى، پسران «مهيّج» را اجتماعى مى‌كند و به آنها مى‌آموزد كه به جز خودشان، براى ديگران نيز ارزش قائل شوند. در نتيجه، خودمدارى و خودخواهى‌هايى را كه بيشتر اين پسران از خودشان نشان مى‌دهند، مهار مى‌كند.

من ديده‌ام اين اصول رقابت گروهى، بسيارى از پسرانى را كه به هيچ‌وجه به مدرسه اهميت نمى‌دهند، مشتاق مدرسه مى‌كند. در حالى رقابت‌هاى فردى، بسيار كم به اين اندازه موفق هستند و نمى‌توانند گريز پسران از مدرسه را تضمين كنند. چرا اين‌گونه است؟

دومين اصلى كه پيش‌تر در مورد آن بحث كرديم به خاطر بياوريد:

«نتيجه بايد مورد ترديد باشد.» اگر در مدرسه شما رقابت فردى باشد، براى مثال: «دانيل» ممكن است به اين نتيجه برسد كه ديگر علاقه‌اى به برنده شدن و بازى كردن ندارد. بنابراين با خود مى‌گويد: «شما فكر مى‌كنيد من نگران اين مسابقه احمقانه هستم؟». امّا اگر دانيل عضو يك تيم بزرگ باشد، عملكرد او در تعيين تيم برنده يا بازنده مهم خواهد بود. دانيل ممكن است كه اهميتى به نمره كلاسى يا حتّى به محتواى مسابقه ندهد. حتّى ممكن است جايزه (مثلًا كوپن رايگان بستنى و پيتزا از مغازه مشهور شهر) هم برايش بى‌اهميت باشد، امّا اجازه نخواهد داد كه نمره هم گروهى‌هايش به خاطر او پايين بيايد. او نمى‌خواهد فردى باشد كه پاسخ اشتباهى بدهد و