وضعيت اسف بار پسران - ساكس، لئونارد؛ مترجم نرگس سادات چاوشي - الصفحة ٨٤
احتمالًا برنده شود يا ببازد؛ همه چيز به كوشش و تلاش فردى كه بازى مىكند بستگى دارد.
اگر يكى از معيارها فراموش شود، «تونى» مبهوت و گريزان شده و علاقهاش را از دست مىدهد. دبستان پسرانه «متردى»[١] نزديك منزل من در مونتگورى مريلند است. در آن مدرسه، چنين اصولى خيلى خوب درك شده است. هنگام نامنويسى، هركسى بايد در يك تيم ثبت نام كند، تيم سفيد يا تيم آبى. اين كار تا اندازهاى اختيارى و از طرف ديگر، شانسى و دايمى است (تنها يك استثنا وجود دارد: زمانى كه برادر بزرگتر يك پسر در تيمى باشد، برادر كوچكتر هم در همان تيم ثبت نام مىكند). به محض اينكه شما عضو تيم آبى شديد، براى هميشه عضو تيم آبى باقى خواهيد ماند و اين دو تيم در تمام فعّاليتهاى مدرسه با هم رقابت مىكنند؛ هنگام مسابقه فوتبال، تيم آبى در مقابل تيم سفيد بازى مىكند؛ در هنگام امتحانات، تيم آبى مقابل تيم سفيد رقابت مىكند و تيمى كه نمرهاش بالاتر باشد، امتياز مىگيرد؛ تيمى كه اعضايش غذاى بيشترى را براى جشن شكرگزارى هديه كنند، امتياز مىگيرد و در آخر سال گروه برنده به طور رسمى مشخص شده و نام آبى يا سفيد به همراه نام كاپيتان تيم بر روى لوحهاى نوشته و با ستايش، بالاى در ورودى نصب شده و سال پيروزى آنها را جشن مىگيرند. اين كار ممكن است به نظر بعضى از مردم بىمعنى باشد، امّا براى بيشتر
[١] -Materdei .