سال اولى- ١ تيم مدرسه) كه هشتاد سال پيش طرّاحى شده بود، ممكن است براى آن زمان عاقلانه بوده باشد؛ چرا كه در گذشته تعداد افراد يك تيم مدرسه‌اى، به سختى با تعداد كسانى كه مى‌خواستند بازى كنند برابر بود. امّا امروزه اين مدل معنى ندارد؛ زيرا تعداد كسانى كه در مدارس راهنمايى و دبيرستان مى‌خواهند دريك تيم بازى كنند، بسيار فراتر از تعداد افراد حاضر در تيم است. خانم «لنچ» مى‌گويد: «ما نياز داريم تا ورزش دبيرستان‌ها را به كلّى دگرگون كنيم.» وى نظرش را با اين عقيده جديد شروع مى‌كند كه: «هيچ كس نبايد از فهرست تيم مدرسه حذف شود.» انتخاب سياستى كه تمام افراد مشتاق بتوانند در تيم گنجانده شوند، براى پسران نوجوان بسيار سودمند خواهد بود؛ البته ورزش‌هايى كه جولانگاهى براى ارضاى پرخاشگرى پسران و وسيله‌اى براى تأمين روابط اجتماعى ميان آنان باشد.

من پسرى را مى‌شناسم به نام تونى كه در تمام مسائل زندگى‌اش، بسيار اهل رقابت است. او فقط ١١ سال دارد امّا روشى را اختراع كرده است كه هرچيزى را به نوعى به مسابقه و رقابت تبديل مى‌كند. (در اردوى تابستانى، او مسابقه‌اى ميان پسران ترتيب داد تا ببيند كدام يك از پسران مى‌توانند بيش از ديگران تا فاصله دورتر ادرار كنند.) پسرانى همانند تونى، به خاطر «وجود بازنده و برنده» معمولًا خيلى خوب به اين گونه مسابقات و رقابت‌ها پاسخ خواهند داد. نتيجه رقابت مورد ترديد است و هر كسى ممكن است‌