وضعيت اسف بار پسران - ساكس، لئونارد؛ مترجم نرگس سادات چاوشي - الصفحة ٨٠
مسابقات به طور عمومى و سراسرى از بيشتر برنامههاى آموزشى فيزيكى مناطق حذف شده است. به نظر آنها رقابت، بعضى از كودكان را از ورزش بيزار مىكند. شايد اين نظر صحيح باشد؛ امّا در عين حال، فرزند شما براى داشتن يك محرّك، به شور و شوق يك رقابت نيز نياز دارد و در صورت عدم وجود رقابت، ممكن است بگويد: چرا زحمت بكشم؟
٢. عدم تحمّل نسبت به خشونت؛ روشهاى آموزش هنرهاى زبانى و نوشتار خلّاق را تغيير داده است. من به خاطر دارم زمانى كه كلاس هفتم بودم- تقريباً ٣٠ سال پيش- به ما تكليف دادند كه يك داستان كوتاه بنويسيم. من در مورد يك زندانى آمريكايى نوشتم كه در طول
٣. جنگ جهانى دوم از اردوى زندانيان آلمان فرار مىكند (من طرفدار بسيار زياد استيو مك كويين در فيلم «فرار بزرگ» بودم). امّا امروزه مشاهده مىكنم پسرانى كه مشابه اين داستان را مىنويسند، براى ارزشيابى به دكتر روانشناس فرستاده مىشوند؛ زيرا فكر مىكنند ممكن است نوشته آنها، نقشهاى در مورد كشتن معلّمشان باشد.
معلّم به والدين مىگويد: «متأسفم! پسر شما «ريچى»[١] يك داستان در مورد مردى نوشته است كه نگهبان زندان را خفه كرده است. ما نمىتوانيم اجازه چنين كارهايى را در اينجا بدهيم. سياست ما عدم تحمّل خشونت است.»
وقتى معلّم يا معاون مدرسه به شما مىگويد كه مدرسه در مورد نوشتن
[١] -Richie .