اگر شما بتوانيد اشاره‌اى به واقعيت ناراحت كننده «الگور» كنيد، مى‌توانيد مقاله‌اى بهتر بنويسيد. اگر شما در اوقات فراغتتان عميقاً و زياد مطالعه كنيد، كمك فوق‌العاده‌اى به شما خواهد شد. از طرف ديگر، اگر شما بتوانيد تمام متونى را كه در مورد علوم و سياست است بخوانيد، بهترين خواهيد شد.

شما مى‌توانيد كلاس سومى‌ها را تمرين آواشناسى (صداها) بدهيد و پيشرفتشان را در نمرات امتحان خواندن ببينيد. امّا تمرين‌هاى طوطى‌وار و تكرار مطالب به عنوان ابزار آموزش دانش‌آموزان دبيرستانى در مورد اينكه جهان چگونه كار مى‌كند، مناسب نيست.

شواهد فزاينده‌اى وجود دارد كه نشان مى‌دهد تمرينات فشرده خواندن كه امروزه در آموزش پيش دبستانى اجرا مى‌شود، ممكن است سبب جدايى و رها شدن دانش‌آموزان به‌خصوص پسران از مدرسه شود. همان‌طور كه روان‌شناس معروف «جودى ويليس»[١] اخيراً بيان كرده، نكته مهم اين است كه «يك دانش‌آموز نه تنها بايد فنون خواندن را ياد بگيرد، بلكه بايد عشق به خواندن را نيز رشد و توسعه دهد.» او مى‌گويد: «نبايد به بهاى آموزش فنون و آوا شناسى در ابتدا، ميل درونى و ذاتى خواننده جوان را ناديده گرفت.» به همين منظور، دانش‌آموزان دبيرستانى براى فهميدن بسيارى از موضوعاتى كه انتظار داريم آنها را درك كنند، بايد دامنه وسيعى از موضوعات مختلف را مطالعه كنند. كودكان نياز دارند در اوقات فراغتشان مطالعه كنند و نياز دارند كه براى سرگرمى بخوانند. پسران عادت‌

[١] -Judy Willis .