علاقه‌اى به آن ندارند، اولين چيزى كه اتفاق مى‌افتد اين است كه آنها توجّه و تمركز خود را متوقف مى‌كنند. ٢٥ سال پيش، «اختلال عدم تمركز» وضعيت نادرى بود كه ميزان آن در حدود يك بچه در هر صد بچه تخمين زده مى‌شد؛ امّا امروزه شايع شده است. يك مطالعه منتشر شده در سال ٢٠٠٦ كه به سرپرستى دانشگاه «ميشيگان» و دانشگاه «تگزاس» در اوستين برنامه‌ريزى شده بود، مطرح كرد كه علت بيمارى كودكانى كه اختلال بيش‌فعّالى يا اختلال عدم تمركز دارند، به دليل عملكرد سه عامل عمده مى‌باشد:

١. جنسيت: پسران چند برابر دختران داراى اختلال بيش‌فعّالى و كاهش توجّه‌[١] مى‌باشند.

٢. نژاد: پسران سفيد پوست، بيشتر از پسران سياه پوست و اسپانيولى به اختلال بيش‌فعّالى و كاهش توجّه مبتلا شده‌اند.

٣. وضعيت اقتصادى- اجتماعى: فرزندان خانواده‌هاى مرفّه بيشتر از فرزندان خانواده‌هاى كم درآمد اختلال بيش‌فعّالى و كاهش توجّه داشته‌اند.

در ميان خانواده‌هاى مرفّه، تعداد پسران سفيد پوستى كه بيمارى اختلال بيش‌فعّالى و كاهش توجّه در زمان بچگى آنها تشخيص داده شده باشد، روبه افزايش است و از هر سه نفر، يك نفر داراى اختلال بيش‌فعّالى و كاهش توجّه است. در يك محله، بيش از نيمى از پسران براى درمان اختلال بيش‌فعّالى و كاهش توجّه از دارو استفاده مى‌كنند. همان‌طور كه در

[١] -ADHD .