همان‌طور كه ديديم دليل اول آن، اين است: توالى و سرعت رشد بخش‌هاى مختلف مغزى، در پسران نسبت دختران متفاوت است. در نتيجه بيشتر دختران ٥ ساله در مقايسه با پسران ٥ ساله قادرند خود را با برنامه‌هاى آكادميك و آموزشى خشك مهدكودك‌ها مطابقت دهند. با اين حال، من فكر مى‌كنم رشد سريع برنامه آموزشى مهدهاى امروزى براى دختران هم خوب نيست. من معتقدم در نهايت، افق ديد آموزشى دختران محدود خواهد شد، امّا دختران احتمالًا كمتر از پسران از مدرسه بيزار مى‌شوند. بيشتر دختران ٥ ساله قادرند آنچه مربى مهد از آنها انتظار دارد، انجام دهند. آنها مى‌توانند آرام بنشينند و بدون بالا و پايين پريدن و قطع كردن صحبت مربى، زمان مشخصى را ساكت بمانند. همچنين دختران تا اندازه زيادى داراى مهارت‌هاى عضلانى عالى هستند كه براى نوشتن تميز و خواناى حروف الفبا لازم است.

دليل دوم با پرسش انگيزه، رابطه مستقيم دارد؛ «نقطه كور عظيم روان‌شناسى آموزشى معاصر» (در مورد اين موضوع بيشتر توضيح خواهيم داد). تمايل دختران و پسران در مورد جلب رضايت معلّم متفاوت است. دختران حداقل تا اندازه‌اى تمايل دارند معلّم خود را خشنود كنند؛ در حالى كه بسيارى از پسران دوست ندارند اين تمايل و انگيزه را مطرح كنند.