آنها بر روى اينكه «آيا برنامه تك جنسيتى، تصورهاى تقليدى جنس را قوى يا تضعيف مى‌كند»، متمركز شدند. اين سه محقّق، ابتكار مدارس تك جنسيتى را در زمينه‌هايى كه صورهاى تقليد شده جنس را قوى مى‌كند، محكوم مى‌كنند و معلّم‌هايى كه در ساختار شكنى روابط قوى جنسيت‌گرايانه براى دانش‌آموزانشان قصور كردند، مورد انتقاد قرار مى‌دهند.

يك معلّم كه انتقادهاى شديد و سخت‌گيرانه‌اى به او شد، مردى بود كه جرئت كرده بود با دانش‌آموزانش (كه همه پسر بودند) در رابطه با معنى و مفهوم يك مرد مولّد (توليد كننده) صحبت كند. او گفته بود: «ما در مورد نيرومندى، خويشتندارى و توانايى كنترل احساسات و فداكارى براى ديگران صحبت كرديم، امّا در اين مورد صحبت نكرديم كه اگر شما يك خانواده داشته باشيد و فقط پول كافى براى خريد دو عدد چيزبرگر را داشته باشيد، وظيفه شما غذا دادن به همسر و فرزندان شماست و شما بايد صبر كنيد.» داتنو، هابارد و وودى اين معلّم را شديداً مورد انتقاد قراردادند و گرايش و تمايل ديگر معلّمان را به تقويت كردن «نقش‌هاى كليشه‌اى جنسيتى» شديداً مورد نكوهش قراردادند و گفتند: «آنها، آن پسران را نااميد و مأيوس كردند. گفته شده بود كه آنها بايست بياموزند كه مردانى قوى باشند و از همسرشان مراقبت كنند. در بيشتر موارد، نقش‌هاى كليشه‌اى جنسيتى تقويت شده و جنسيت در يك روش اساسى به تصوير كشيده شده بود.»

اين معلّم تلاش كرده بود كه پسران را با تصويرى سالم از آنچه يك‌