مغز، محدود به مناطق درگير در توليد مثل يا جنسيت نمى‌شود. در واقع؛ مناطق مغزى درگير در حافظه و انگيزه نيز مختل مى‌شوند.[١] تحقيق مشتركى كه اخيراً توسط پژوهشگران دانشگاه هاروارد و آكسفورد انجام شد، روشن كرد كه عوامل محيطى، سبب تحوّلات عصبى چشمگيرتر و تغييرات رفتارى در نوزادان پسر مى‌شود.[٢]

پژوهشگران ايتاليايى نيز كشف مشابهى را انجام داده‌اند. آنها دريافتند وقتى حيوانات آزمايشگاهى در معرض اين مواد شيميايى قرارداده شوند، به نظر مى‌رسد هنگامى كه اين حيوانات جوان هستند، در مقايسه با زمانى كه بالغ مى‌شوند، نسبت به محيط اطراف كمتر كنجكاوند. حيوانات نرى كه بسيار جوان هستند وقتى در معرض اين مواد شيميايى قرار مى‌گيرند، در آينده كمتر شبيه به نرها رفتار مى‌كنند؛ رفتار و كردارشان «زنانه شده و كاملًا شبيه به ماده‌هاست.»[٣]

در سال ٢٠٠٥، همين تيم ايتاليايى كشف كردند كه اين مواد شيميايى ممكن است به هسته مركزى مغز[٤] آسيب برساند همان ناحيه از مغز كه در فصل قبل در باره آن بحث شد؛ مركز حياتى و احساس انگيزه؛ مكانى كه احساسات تبديل به اعمال هدفمند و پايدار مى‌شوند.[٥]

[١] -Endocrinology ,Vol ٦٤١ ,p .٨٨٣٥ -٦٩٣٥ ,٥٠٠٢ .

[٢]

. k. Nguon, Progress in Brain Research, Vol ٨٤١, p. ٣٤٣- ١٥٣, ٥٠٠٢.

[٣] -

Daniele Della, Environmental Health Perspectives, vol ١١١, p. ٥٩٣- ١٠٤, ٣٠٠٢.

[٤] -Nucleus Accumbens .

[٥] -

Giovanni Laviola, Brain Research Bulletin, vol ٥٦, p. ٥٣٢- ٠٤٢, ٥٠٠٢.