وضعيت اسف بار پسران - ساكس، لئونارد؛ مترجم نرگس سادات چاوشي - الصفحة ١٥٣
نظر مىرسد كه اين بازىها، باعث نرسيدن گردش خون به «DLPFC» مىشود. به عبارت ديگر؛ هنگام اين بازيها، «NA» پرخون مىشود، در حالى كه خون از منطقه متعادل كننده مغز دور مىشود. در واقع؛ بازىهاى رايانهاى احتمالًا به گونهاى بر مغز كودكان تأثير مىگذارند كه داروهايى همچون: ريتالين، آدرال و كنسرتا اثر مىكنند. عجيب است كه اين موضوع حتّى در مورد پر طرفدارترين بازىهاى رايانهاى، مورد بحث قرار گرفته است. در كتاب «هر چيز بدى براى شما خوب است» نوشته «استيون جانسون»،[١] اشاره شده كه تحقيق بر روى بازىهاى رايانهاى نشان دهنده آن است كه اين بازىها بخشى از مغز به نام «NA» را تحريك مىكنند، همان اندازهاى كه كوكائين و كراك بر همين قسمت از مغز تاثير مىگذارند.
همانگونه كه در فصل قبل ديديم، بازىهاى ويدئويى كسى را باهوشتر نمىكند. مهمتر اينكه، بازىهاى رايانهاى نوع انگيزه را در مردان و پسران تغيير مىدهد؛ به طورى كه آنها ديگر تمايلى به كسب موفقيت و پيشرفت در جهان واقعى را ندارند.
(به هر حال) ما يك سرى از علائمى را مورد بررسى قرار دادهايم كه با مصرف داروهاى محرّك كه اغلب براى اختلال كاهش توجّه و بيشفعّالى تجويز مىشود، احتمالًا اثر نامطلوبى بر كودكان دارند و همانطور كه مشاهده كردهايم، برخى مطالعات حاكى از آن است كه اين تأثيرات نامطلوب ممكن است به طول انجامد. بهويژه مطالعات بر روى حيوانات
[١] -Stiven Johnson .