به نظر مى‌رسد اين داروهاى محرك، ناحيه‌اى از مغز را كه رو به رشد است و «هسته مركزى افقى»[١] نام دارد مورد آسيب قرار مى‌دهند. يافته‌هاى گروههاى مستقل محقّقان در دانشگاه ميشيگان، دانشكده پزشكى كاروليناى جنوبى، دانشگاه پيشبرگ، دانشگاه براون و نيز دانشگاههايى در سوئد، ايتاليا و هلند، حاكى از اين امر بود كه تجويز اين داروها براى حيوانات آزمايشگاهى، حتّى با دُز پائين و كوتاه مدّت، مى‌تواند سبب آسيب دائمى «

» شود. «NA» بخشى از مغز است كه مسئول تبديل انگيزه به عمل مى‌باشد. اگر «NA» پسرى آسيب ببيند، ممكن است احساس گرسنگى را داشته باشد يا از لحاظ جنسى برانگيخته شود، ولى او انگيزه‌اى در انجام كار براى برآورده شدن احساساتش نخواهد داشت.

در مورد دختران چطور؟ آيا دختران نيز به همين شيوه، تحت تأثير قرار مى‌گيرند؟ بيان آن مشكل است. پروفسور كارلزون تنها بر روى حيوانات نر مطالعه كرده است. درباره تفاوت‌هاى جنسى در نتيجه درمان اختلال كاهش توجّه و بيش‌فعّالى و به طور معمول استفاده دراز مدّت از اين داروها، بى‌شك تحقيقات بيشترى مورد نياز است.

بررسى‌هاى نگران كننده اخيرى كه به طور مشترك توسط محقّقان در تافنس و دانشگاه براون صورت گرفته، نشان دهنده آن است كه ارتباطى‌

[١] -Nucleus Accumbens .