چيزى كه والدين اين پسران نمى‌دانند و پزشك هم ممكن است نداند، اين است كه حتّى استفاده كوتاه مدّت اين داروها فقط براى يك سال يا كمتر از آن، مى‌تواند تغييراتى را در شخصيت افراد ايجاد كند. پسرى كه سابقاً مطلوب جامعه، اجتماعى و ماجراجو بوده، حال به فردى تنبل و زودرنج بدل شده است.[١]

پروفسور «ويليام كارلزون»[٢] و همكارانش در مؤسسه آموزش عالى پزشكى هاروارد، اخيراً گزارش دادند كه نتيجه داروهاى محرّك، همچون داروهايى كه براى معالجه پسران مبتلا به اختلال كاهش توجّه و بيش‌فعّالى تجويز مى‌شد، براى حيوانات آزمايشگاهى كم سن، از دست دادن حركت و جنبش در بزرگسالى است. اين حيوانات، عادى به نظر مى‌رسند، امّا تنبل هستند. آنها مايل به انجام كارهاى سخت نيستند و حتّى مايل به فرار از موقعيتهاى خطرناك نيز نمى‌باشند.

محقّقان هاروارد بر اين عقيده بودند كه داروهاى محرّك ممكن است اثرى مشابه بر كودك انسان داشته باشد. كودكان در حين استفاده از اين داروها ممكن است عادى و خوب به نظر برسند، حتّى پس از قطع مصرف‌

[١] - بنابراين، چنين داروهايى كه بر سيستم اعصاب مركزى اثر مى‌گذارند، مانند هر داروى ديگرى، بايد پس از تشخيص قطعى بيمارى اختلال كاهش توجّه- بيش‌فعّالى، و در نظر گرفتن مزايا و مضرّات آن، توسط روان‌پزشك ماهر تجويز شود. كودك نيز بايد به‌طور متناوب و مرتب معاينه و از نظر تأثير داروى تجويز شده، عوارض جانبى و نياز به تغيير دارو، بررسى شود.

[٢] -William Carlezon .