حال بايد بدانيم كه چرا چنين كودكى در كلاس، توجّه و تمركز ندارد؟ آيا او واقعاً مبتلا به اختلال بيش‌فعّالى و عدم تمركز است يا دلايل ديگرى دارد؟ اين وظيفه پزشك است كه تعيين كند آيا مشكل اين كودكان مربوط به بيمارى اختلال كاهش توجّه و بيش‌فعّالى است يا علت ديگرى دارد. متأسفانه اغلب متخصّصان اطفال و پزشكان خانواده، تجربه كافى در ارزيابى رشد اعصاب پسر بچه هاى ٦ يا ٧ ساله و تشخيص اينكه آيا مشكل اين پسرها مربوط به اختلال كاهش توجّه و بيش‌فعّالى است يا مسئله ديگر، ندارند.

ما دريافتيم كه پزشكان در موارد بسيار كمى، كودك را به يك روان‌پزشك ماهر كه صلاحيت انجام اين ارزيابى را دارد، ارجاع مى‌دهند. امّا اين اتّفاق اغلب به چندين دليل رخ نمى‌دهد؛ دليل اول آن است كه بسيارى از طرحهاى سلامتى، اين ارزيابى را تحت پوشش قرار نمى‌دهند يا اگر هم قرار دهند، در حد بررسى‌ها شامل پزشكان منطقه كلمبيا، حومه مريلند و ويرجيناى شمالى مى‌شود.[١] علت ديگر آن است كه بسيارى از پزشكان به شيوه آزمايش‌هاى تجربى و طب سنّتى آمريكا عمل مى‌كنند كه بسيار هم ساده است. زمانى‌كه شما تصوّر مى‌كنيد كودكتان مبتلا به اختلال‌

[١] - تشخيص صحيح اختلال كاهش توجّه- بيش‌فعّالى، كار بسيار دقيقى است كه بايد توسط روان‌پزشك ماهر صورت بگيرد؛ زيرا جهت مطرح شدن اين بيمارى چند علامت بايد در تركيب با هم، حداقل به مدّت ٦ ماه يا بيشتر، به‌طور دائم در كودك وجود داشته باشند.