كه براساس تحقيقات منتشر شده پايه‌گذارى شده، فراهم آورده است. او در ابتداى امر سفارش كرده كه شما يا خودتان آن را بازى كنيد و يا وقتى پسرتان در حال بازى است، آن را تماشا كنيد. سپس اين پرسش‌ها را از خودتان بپرسيد:

* آيا در اين بازى، افرادى هستند كه تلاش مى‌كنند تا به ديگران آسيب برسانند؟

* آيا اين امر (ضرر رساندن به ديگران) به دفعات، بيشتر از يك يا دو بار در ٣٠ دقيقه اتفاق مى‌افتد؟

* آيا اين آسيب رساندن در هر مرحله جايزه دارد؟

* آيا اين زيان و آسيب، مضحك به نمايش در مى‌آيد و خنده‌دار است؟

* آيا راه‌حل‌هاى غيرخشن در آن وجود ندارد يا نسبت به راه‌حل‌هاى خشن، كمتر سرگرم كننده هستند؟

* آيا پيامدهاى واقع بينانه خشونت از بازى غايبند؟

اگر شما به دو يا تعداد بيشترى از اين پرسش‌ها پاسخ مثبت بدهيد، آنگاه پروفسور آندرسون به شما پيشنهاد مى‌كند در مورد اينكه آيا پسر شما اجازه انجام اين بازى را دارد يا خير تجديد نظر كنيد. مسئله نخست اين نخواهد بود كه پسر شما مجاز است چند ساعت را طى هر روز يا هر هفته به اين گونه بازى‌ها بپردازد، بلكه نخستين پرسشى كه مطرح خواهد شد اين است‌