كه ديگران، حتّى والدينشان، آنها را درك كنند. آنها حتّى ممكن است مايل نباشند كه سايرين دركشان كنند. چرا كه به درستى احساس مى‌كنند ديدگاهشان با تمام خود بزرگ بينى، در چشم بيشتر افراد بالغ، بى‌معنى و خودپسندانه جلوه خواهد كرد.

پسر نوجوانى را مشاهده كنيد كه در حال بازى رايانه‌اى معيّنى است، به‌خصوص بازى‌هايى مانند «هالو» و «سرقت بزرگ ماشين» كه در آنها پسرك مى‌بايست در مسيرخود به سمت موفقيت، شليك كرده و بُكشد. اين قبيل بازى‌هاى رايانه‌اى خيلى سريع و آسان در فكر و ذهن اين پسرها ثبت مى‌شود. «اين تنها يك بازى است»، امّا به جدّيتى كه پسرها در اين بازى‌ها دارند، دقّت كنيد! زمانى كه شما به پسرتان بگوييد كه مى‌بايست سرگرمى با اين‌گونه بازى‌هاى رايانه‌اى را متوقف سازد، چه اتّفاقى مى‌افتد؟ شما به او مى‌گوييد كه اگر موفق به ورود به دانشگاه خوبى نشود و شغل مناسبى انتخاب نكند، سعادتمند نخواهد شد. او پاسخ مى‌دهد كه به سعادتمندى‌اش اهميتى نمى‌دهد. شما به او مى‌گوييد كه او دارد بزرگ مى‌شود و بايد بازى را كنار بگذارد و يك زندگى حقيقى را در پيش بگيرد. احتمالًا او با نقل قولى از نيچه پاسخ مى‌دهد (البته آگاهى ندارد كه اين سخن از نيچه است): «مهم همان چيزى است كه من هستم و مى‌خواهم، شما مى‌توانيد به جهنم برويد.»

البته همه بازيگران بازى رايانه‌اى به وسيله ميل به قدرت تشويق نمى‌شوند و تمامى بازى‌هاى رايانه‌اى نيز همانند هالو كه بازيگر در آن نقش‌