انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٥٠

١. (وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنّا بِاللّهِ وَبِالْيَوْمِ الآخِرِ وَما هُمْ بِمُؤْمِنينَ).[١]

٢.(إِنَّ الْمُنافِقينَ يُخادِعُونَ اللّهَ...).[٢]

«منافقان درمورد خداوند خدعه و نيرنگ بكار مى برند».

٣. (...نَسُوا اللّهَ فَنَسِيَهُمْ...).[٣]

«خدا را فراموش نمودند پس خداوند هم آنان را به فراموشى سپرد».

٤. (وَإِذْ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَالَّذينَ فِى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ ما وَعَدَنَا اللّهُ وَرَسُولُهُ إِلاّ غُرُوراً).[٤]

«منافقان و آنان كه قلبهايشان بيمار است مى گويند خدا و پيامبر چيزى جز وعده هاى دروغ به ما ندادند».

٥. (...وَاللّهُ أَرْكَسَهُمْ بِما كَسَبُوا...).[٥]

«خداوند آنان را به خاطر تبهكاريهايشان به گمراهى باز گرداند».

٦. (اللّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فى طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ) .[٦]

رابطه ى منافقان با مؤمنان

آيات ناظر به اين مطلب بسيار است ولى نكته ى جامع آنها اين است كه گروه منافق، به ظاهر خود را در جرگه مسلمانان جاى داده و از همه ى مزايايى كه مسلمانان از آن بهره مند مى گرديدند آنان نيز بهره مى جستند، ولى در