اين نوع جامعه ها و سازمان ها و تبليغ از «انترناسيوناليسم» به جاى «ناسيوناليسم» گواه بر اين است كه ادغام جامعه ها در يك جامعه، و تبديل حكومتها به يك حكومت جهانى آنچنان انديشه دور و غير ممكن نيست بلكه به اندازه اى است كه گروهى از متفكران جهان كه هوادار حكومت واحد جهانى مى باشند در اعلاميه خود كه در كنگره توكيو در سال ١٩٦٣ منتشر كرده اند، خطوط اساسى طرح خود را آورده اند و خطوط برجسته آن عبارت است از:

١. پارلمان جهانى ٢. شوراى عالى اجرايى، ٣. ارتش جهانى، ٤. ديوان دادگسترى بين المللى.[١]

اين نوع طرز تفكرها و تشكيل چنين كنگره ها و طرح ها نشانه آن است كه طرح الهى كه پيامبران و اولياى گرامى خدا از آن گزارش داده اند، در شرف تكوين و در حال جوانه زدن است و آنچه را كه فلسفه مهدويت كه با آينده نگرى خاصى خواهان حكومت جهانى توأم با وحدت فرهنگ ها و تمدن ها مى باشد، انديشه بس ممكن و قريب الوقوعى است كه كم و بيش نشانه هاى آن به چشم مى خورد.[٢]

[١] براى آگاهى از مشروح اين خطوط به كتاب «حكومت اسلامى در چشم انداز ما» تأليف نگارنده، صفحاتى ٤٨ـ ٥٠ مراجعه بفرماييد.
[٢] منشور جاويد، ج١، ص ٣٦٢ـ ٣٦٥.