(وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِى آدَمَ وَحَمَلْناهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ وَفَضَّلْناهُمْ عَلى كَثِير مِمَّنْ خَلَقْنا تَفْضِيلاً).[٢]

«ما فرزندان آدم را گرامى داشتيم و آنها را در خشكى و دريا حمل كرديم و آنها را مسلط ساختيم و از انواع روى هاى پاكيزه به آنها روزى داديم، و بر بسيارى از خلق خود برترى بخشيديم».

اين آيات و نظاير آنها كه بيانگر خلقت و نقاط قوت انسان است ما را به جهات ملكوتى انسان رهبرى كرده و او را مركز خير ونيكى معرفى مى كند.

در برابر اين آيات، آيات ديگرى است كه بيانگر نقطه ى ضعف انسان است.

قرآن او را با صفات ياد شده ى در زير كه هر يك حاكى ازبعد منفى وجود او است، معرفى مى كند.

١. انسان موجود عجول وشتابگر است:

(...وَكانَ الإِنْسانُ عَجُولاً).[٣]

و در آيه ديگر مى فرمايد:(خُلِقَ الإِنْسانُ مِنْ عَجَل...).[٤]

٢. انسان موجود مناقشه كن ومجادله گر است:

[١] بقره/٣٠.
[٢] اسراء/٧٠.
[٣] اسراء/١١.
[٤] انبياء/٣٧.