اين كه مى گوييم: اين نوع هدايت از آن گروهى است كه از وسايل هدايت عمومى بهره مند شوند، مطلبى است كه قرآن آن را در آيات مختلف به نوعى بيان كرده است و در مواردى چنين مى فرمايد:

(...إِنَّ اللّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَيَهْدى إِلَيْهِ مَنْ أَنابَ) .[١]

«خداوند هر كسى را بخواهد گمراه مى كند و آن كس به او توجه كند، هدايت مى نمايد».

در آيه ديگر مى فرمايد:

(...اللّهُ يَجْتَبى إِلَيْهِ مَنْ يَشاءُ وَيَهْدِى إِلَيْهِ مَنْ يُنيبُ) .[٢]

«خدا هر كسى را بخواهد براى خود برمى گزيند و آن كسى را هدايت مى كند كه به سوى او باز گردد».

مقصود از «اناب» در آيه نخست و از «ينيب» در آيه دوم كه به معنى توجه مكرر به سوى خدا است اين است كه اين هدايت از آن كسانى است كه به سخن خرد و ديگر راهنمايان الهى گوش فرا دهند و خود را در مسير هدايت خاص خدا قرار داده وخواستار هدايت بيشتر و توفيق روز افزون باشند.

اگر ملاك مشمول هدايت دوم بهره گيرى از هدايت نخستين است همچنين ملاك اضلال خدا، روى گردانى انسان از آن هدايت است چنان كه مى فرمايد:

[١] رعد/٢٧.
[٢] شورى/١٣.