مرحله سوم نفخ روح و يا دميدن روان، در كالبد انسان است. اگر او موجود برترى به شمار مى رود به خاطر همين مرحله است كه او را به صورت معجونى چند بعدى درآورده است; از يك نظر داراى عقل، فكر و انديشه است كه وى را به پايه ى فرشتگان مى رساند و از نظر ديگر، مجهز به غرايز نفسانى است كه اگر در تعديل آنها نكوشد، از اوج كمال به پرتگاه ذلّت سقوط مى كند.

قرآن اين مرحله از خلقت را چنين بيان مى كند:

(فإذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحى فَقَعُوا لَهُ ساجِدينَ).

«آنگاه كه او را پرداختماندام او را به صورتى متناسب آفريدم ودر او از روح خود دميدم بر او سجده كنيد.»

وبه همين مضمون آيه ى ٧٢ سوره ى ص، است.

البته همگى مى دانيم خدا نه جسم است ونه روح، ولى خدا روح انسان را به خاطر عظمت آن، به خود اضافه مى كند; چنان كه كعبه را به خاطر عظمتش، به خود نسبت مى دهد ومى گويد:

(...أنْ طَهِّرا بَيْتِىَ للطَّائِفينَ...).[١]

«خانه ام را براى طواف كنندگان، از بتها پاك گردان».[٢]

[١] بقره/١٢٥.
[٢] منشور جاويد،،ج١١، صص ١٨ـ ٢٤ و ج٤، ص ١٩٩ـ ٢٠٣.