قرآن بر خلاف انديشه ى «ماركس» كه خداشناسى و علايق مذهبى را مايه از خودبيگانگى مى انديشد، حفظ پيوندهاى دينى را مايه ى خويشتن گرايى دانسته و بى توجهى به اين اصل را، وسيله از خود بيگانگى مى داند و گواه او بر اين مطلب بسيار روشن است، زيرا انسان به حكم اينكه معلول و مخلوق خدا است واقعيتى جز وابستگى به علت وپديد آورنده خود ندارد وناديده گرفتن اين اصل، جز ناديده گرفتن حقيقت خويش ندارد وحذف اين پيوند، معادل باحذف خود انسان است و به قول عارف:

در اندرون من خسته دل ندانم كيست؟

كه من خموشم و او در فغان و در غوغاست

رسول گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

«أَعْلَمُكُمْ بِنَفْسِهِ، أَعْلَمُكُمْ بِرَبِّهِ».[١]

«آگاهترين شما بر خويش، داناترين شما به پروردگار خود مى باشد».

روزى يكى از همسران پيامبر از او پرسيد: چه زمان انسان خدا را مى شناسد؟

حضرت فرمود: إذا عَرَفَ نَفْسَه[٢]: آنگاه كه خود را بشناسد.

مى گويند عارفى به همتاى خود مى گفت: تو مى گويى : «إلهى عَرِّفْنى

[١] امالى مرتضى:٢/٣٢٩، ط مصر.
[٢] مدرك سابق:١/٢٧٤.