انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤٨

د: روز قيامت را تكذيب مى كرديم:(وَكُنّا نُكَذِّبُ بِيَومِ الدِّينِ).[١]

٥. آنان با همه ى پيامبران الهى ستيزه جويى مى كردند:

(وَكَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِىّ عَدُوّاً مِنَ الْمُجْرِمينَ...) .[٢]

٦. فرعون و قوم او گروه مجرم بودند:

(ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى وَهارُونَ إِلى فِرْعَونَ وَمَلائِهِ بِ آياتِنا فَاسْتَكْبَرُوا وَكانُوا قَوماً مُجْرِمينَ).[٣]

٧. مجرمان نه تنها خود گمراهند، بلكه ديگران را نيز گمراه مى كنند.

گروهى از اهل دوزخ (غاوون) مى گويند:

(وَما أَضَلَّنا إِلاّ الْمُجْرِمُونَ).[٤]

از مطالعه ى مجموع اين آيات (و نيز آيات ديگر قرآن) به روشنى به دست مى آيد كه «مجرمان» از ديدگاه قرآن گروهى از گمراهان هستند كه علاوه بر اين كه با پيامبران الهى خصومت ورزيده اند، به اضلال ديگران هم اقدام نموده، مؤمنان را مورد استهزا قرار داده و بالأخره همه ى ارزشهاى الهى را انكار كرده و به چيزى جز تبهكارى و فساد نمى انديشيدند.

بديهى است اين صفات، با ايمان به خدا وروز قيامت كاملاً منافات دارد، و در نتيجه «مجرمان» در اصطلاح قرآن دشمنان سرسخت خداپرستى و فضايل انسانى بشمار مى روند، و طبعاً در قيامت محكوم به شديدترين عذابها