صفات و نشانه هايى كه در قرآن براى مجرمان بيان شده است بيانگر اين مطلب است كه آنان افرادى كافر و مشرك بوده وحقايق دينى و انسانهاى ديندار را مورد استهزا قرار مى داده و به قيامت وجهان پس از مرگ معتقد نبوده اند و اينك برخى از آيات مربوط به اين مطلب:

١. (إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ) .[١]

«مجرمان مؤمنان را مضحكه خود قرار داده بودند».

٢. دوزخ را دروغ مى شمردند:

(هذِهِ جَهَنَّمُ الّتى يُكَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ) .[٢]

٣. در آيه اى مجرمان در برابر مسلمانان قرار داده شده اند، و اين خود گواه بر اين است كه مقصود از مجرمان كسانى هستند كه مسلمان نگرديده اند، چنان كه مى فرمايد:

(أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمينَ كَالْمُجْرِمينَ) .[٣]

٤. آنگاه كه اصحاب يمين از مجرمان مى پرسند كه چرا شماها به اين فرجام بد گرفتار شديد؟ پاسخ مى دهند:

الف: نماز نمى خوانديم :(...لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلّينَ) .

ب: به مساكين اطعام نمى كرديم:(وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكينَ) .

ج: غرق در تباهى گرى و بطالت بوديم:(وَكُنّا نَخُوضُ مَعَ الْخائِضينَ).

[١] مطففين/٢٩.
[٢] الرحمن/٤٣.
[٣] قلم/٣٥.