انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤٦

مى گويند: اين چه كتابى است كه هر گناه كوچك و بزرگى را فروگذار نكرده است:

(وَوُضِعَ الْكِتابُ فَتَرَى الْمُجْرِمينَ مُشْفِقينَ مِمّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتاب لا يُغادِرُ صَغيرَةً وَلا كَبيرَةً إِلاّ أَحْصيها...). [١]

٥. با خوارى و سرافكندگى در پيشگاه خدا حاضر مى شوند:

(وَلَوْ تَرَى إِذِ الْمُجْرِمُونَ ناكِسُوا رُؤوسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ...) .[٢]

٦. بر صورتهايشان به سوى دوزخ كشانده مى شوند:

(يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِى النّارِ عَلى وُجُوهِهِمْ...) .[٣]

٧. وضع مجرمان به قدرى نگران كننده است كه حاضرند براى نجات خود از نزديك ترين بستگان خود هم بگذرند.

(...يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدى مِنْ عَذابِ يَوْمَئذ بِبَنيهِ * وَصاحِبَتِهِ وَأَخيهِ * وَفَصيلَتِهِ الّتى تُؤويهِ * وَمَنْ فِى الأَرْضِ جَميعاً ثُمَّ يُنْجيهِ).[٤]

«فرد گنهكار(مجرم) دوست دارد كه براى نجات از عذاب قيامت، فرزندان، همسر، و برادر و خويشاوندان نزديك و همه انسانها را فديه بدهد».

آيات ديگرى نيز در اين زمينه وارد شده است.[٥]