انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤٤

علاوه بر اين به برخى از كيفرهاى آنان نيز اشاره شده است.

١. به آنان اجازه سخن گفتن و عذرخواهى داده نمى شود.

(هذا يَوْمُ لا يَنْطِقُونَ * وَلا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ) .[١]

«روز قيامت روزى است كه تكذيب كنندگان سخن نمى گويند و به آنان اذن عذرخواهى داده نمى شود».

٢. به آنان گفته مى شود به دوزخ كه آن را انكار مى كرديد، روانه شويد:

(انْطَلِقُوا إِلى ما كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ) .[٢]

٣. در پوششى از دود كه سايه ندارد و از حرارت آتش دوزخ آنان را حفط نخواهد كرد جاى داده مى شوند:

(اِنْطَلِقُوا إِلى ظِلّ ذى ثَلاثِ شُعَب * لا ظَليل وَلا يُغْنى مِنَ اللَّهَبِ).[٣]

٤. شراره هاى آتش برافراشته چون قصر ومانند شتران زردفام است.

(إِنَّها تَرْمى بِشَرَر كَالْقَصْرِ * كَأَنَّهُ جَمالَتٌ صُفْرٌ) .[٤]

٥. شكمهايشان از ميوه ى زقوم و آب جوشان دوزخ پر مى شود.

(ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ * لآكِلُونَ مِنْ شَجَر مِنْ زَقُّوم * فَمالِئُونَ مِنْهَا الْبُطونَ * فَشارِبُونَ عَلَيْهِ مِنْ الْحَميمِ) .[٥]