انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣٨

«امّا كسى كه نامه ى عمل او به دست چپش داده مى شود مى گويد كاش نامه ى عملم را به من نمى دادند، و من از حساب خود آگاه نمى شدم».

٢. آرزو مى كند كه اى كاش پس از مرگ به كلى نابود شده بود و ديگر باره زنده نمى شد:

(يا لَيْتَها كانَتِ القاضِيَةَ) .[١]

٣. براى او كاملاً روشن مى شود كه مال و ثروت او به حالش سودى ندارد و قدرت و توانايى او به كلى درهم شكسته و ناتوان گرديده است.

(ما أَغْنى عَنّى مالِيَهْ * هَلَكَ عَنّى سُلْطانِيَهْ) .[٢]

٤. او را در غل و زنجير كرده و وارد دوزخ مى كنند:

(خُذُوهُ فَغُلُّوهُ * ثُمَّ الْجَحيمَ صَلُّوهُ * ثُمَّ فى سِلْسِلَة ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ) .[٣]

٥. بادى گرم و سوزان (يا آتشى سوزان) بر آنان مستولى خواهد بود.

٦. در آبى سوزان و جوشان قرار خواهند گرفت.

(فى سَمُوم وَحَميم) .[٤]

٧. دودى غليظ وسياه كه نه خنك كننده است و نه مايه ى آسايش و آرامش، بر آنان سايه مى افكند:

(وَ ظِلّ مِنْ يَحْمُوم * لا بارِد وَلا كَريم).[٥]