انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤٨

و حايل ميان آبهاى شور و شيرين برداشته مى شود، و واژه هاى (سُجّرت) و ( فُجّرت) در آياتى كه قبلاً ذكر گرديد بيانگر همين وضعيت مى باشند.[١]

وضعيت كوهها در لحظه ى وقوع قيامت

بيشتر آيات پديده هاى زمينى در اين بخش ناظر به وضعيت كوهها در آخرين لحظه هاى عمر دنيا مى باشند واژه هاى بكار رفته در اين باره عبارتند از:

١. «سير»(حركت) (وَإِذَا الْجِبالُ سُيِّرَتْ).[٢]

(وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الجِبالَ ) ، (تَسيرُ الجِبالُ سَيْراً).[٣]

٢. «سَراب»: (وَسُيِّرَتِ الْجِبالُ فَكانَتْ سَراباً).[٤]

(«روزى كه در صور دميده مى شود) كوهها به حركت درآمده و به صورت سراب جلوه گر خواهند شد».

«سراب» يعنى آب نما، آبِ پندارى و غير حقيقى، ولى در معناى آن توسعه داده شده و بر هر چه حقيقت نداشته باشد ولى توهم شود كه داراى حقيقت است، اطلاق مى گردد و ظاهراً معناى دوم در اين آيه مقصود است. و ممكن است مقصود اين باشد كه كوههاى با عظمت به گونه اى متلاشى مى شوند كه از عظمت و استوارى آنها هيچگونه اثرى در خارج يافت نمى شود مگر عظمت وشكوه پندارى.