در زندگى انفرادى، فرد در برابر فرد و يا افراد ديگر، هيچ نوع مسئوليتى به عهده ندارد از اين جهت فرد در اين محيط ها آزاد است در حاليكه زندگى اجتماعى عملاً مسئوليت زا و تعهد آور است، از اين جهت يك قسمت از آزادى هاى انسان محدود شده و آزادى در حدود مصالح افراد جامعه محترم شمرده مى شود.

به خاطر همين وحدت در سرنوشت، كه بر افراد يك جامعه حاكم است، تظاهر به گناه و آلودگى در مجامع عمومى در اسلام اكيداً ممنوع است و يك قسمت از امور مربوط به امر به معروف، به همين موضوع مربوط مى باشد از اين جهت پيامبر گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم)مى فرمايد:

«انّ المعصية إذا عمل بها العبد سرّاً لم يضرّ إلاّ صاحبها وإذا عمل بها علانية ولم يغيّر عليه أضرّت العامّة».[١]

«هرگاه گناهى در پنهانى انجام گيرد فقط خود طرف را آلوده مى سازد واگر در مجامع عمومى انجام گيرد جامعه را آلوده مى سازد».

فلسفه نظارت عمومى

از اين نقطه فلسفه نظارت عمومى كه در قرآن در ده مورد از آن به نحو «امر به معروف و نهى از منكر» ياد شده است، كاملاً روشن مى گردد و از لحاظ پيوندى كه ميان افراد جامعه هست و حكم واحدى كه بر جامعه حكومت مى كند نمى توان مسأله نظارت عمومى را به وسيله توده مردم، و اجراى مقررات را در باره قانون شكنان، از طريق قوه مجريه، مخالف قانون

[١] وسائل الشيعه:ج١١، باب ٤ از ابواب امر به معروف، ص ٤٠٧