فأنكروا بقلوبكم والفظوا بألسنتكم وصكوا بها جباههم ولا تخافوا فى اللّه لومة لائم... فجاهدوهم بأبدانكم وأبغضوهم بقلوبكم غير طالبين سلطاناً ولا باغين مالاً.[١]

«عمل افراد گناهكار را، قلباً بد بشماريد و با زبان تذكر دهيد، بر پيشانى آنان بزنيد، در راه خدا، از سرزنش كنندگان مترسيد، با بدن هاى خود در راه خدا جهاد كنيد، و گناهكاران را از صميم قلب مبغوض بداريد، و در اين راه به دنبال كسب قدرت و مال نباشيد».

اگر اراده فرد اسير اراده جامعه است، ديگر دعوت به چنين كوشش ها و اصلاح طلبى ها بى معنى خواهد بود.

بالأخره همين قدر يادآور مى شويم كه اعتقاد به اين بعد از جامعه، تأثير شگرفى در اصلاح آن دارد آيا مكتبى كه مى گويد: صفحه نيلگون جهان در برابر اعمال كوچك و بزرگ انسان عكس العمل مناسب خود عمل، نشان مى دهد، و هرگز كار انسان هر چه هم ريز باشد، در اين جهان خالى از اثر مناسب نيست، اصلاح آفرين است، يا مكتبى كه مى گويد جهان كور و كر است، گوش شنوا، و ديده بينا ندارد و در برابر اعمال بشر كاملاً بى تفاوت است نسبت جبار و ستمگر، و عادل و دادگر به آن يكسان است حالا قضاوت كنيد: كدام يك از اين دو مكتب مى تواند جامعه را به اصلاح و پاكى بكشد،و تقوا و پاكى را به ميدان بياورد.

[١] كافى، ج٥، ص٥٦.