«روح» در عرف، مقابل جسم و به معناى نفس، جان و روان است. در فرهنگ نامه‌ها به «موجودى كه مبدأ حيات و قوه آثار گوناگون است يا آنچه مايه زندگى نفْس است» (٥)، اطلاق مى‌گردد. در اسلام، از چيستى آن چندان سخنى به ميان نيامده و به ذكر كلياتى از جمله امر الهى، مخلوقى از مخلوقات خداوند و آنچه از ملكوت قدرت مى‌باشد، بسنده شده است. (٦)

فيلسوفان اسلامى روح را گوهرى مجرد و بسيط برشمرده و از آن رو كه ارتباط و تعلقى به بدن داشته و مدبّر آن است، آن را نفسانى يا نفس ناطقه مى‌نامند. بنابراين، روح، گوهرى است كه ملاك شخصيت واقعى انسان بوده و حيات بدن، اراده و افعال انسانى بسته به ارتباط با آن است. (٧)

ج) «مغز»

«مغز» مهم‌ترين عضو بدن انسان، مركز دستگاه عصبى و ابزار تعقل انسانى است كه از دو نوع ياخته‌هاى عصبى خاكسترى و سفيد تركيب شده و فضاى داخلى جمجمه را پركرده است. ذيلاً توضيحى كوتاه درباره مهم‌ترين بخش‌هاى مغز، ارائه مى‌شود:

١. «مخ»: حجيم‌ترين بخش ساختمان مغز و شامل دو نيم‌كره برابر مغزى و روابط بين آنهاست كه بخش عمده فضاى داخل كاسه سر را اشغال كرده است و از قابليت‌هايى مانند اعمال ارادى و فعاليت‌هاى عقلى برخوردار است.

(٥) ابن دريد، جمهرة اللغة، ج٢، ص٩٧.
(٦) حسينى بحرانى، سيدهاشم، البرهان في تفسير القرآن، ج٢، ص٤٤٤.
(٧) ابن سينا، النجاة، ص١٥٧ ـ ١٦٥.