٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢١١

وقف، هفت فصل ذكر مى‌كند كه آخرين آنها به بحث حبس و انواع آن اختصاص دارد .

متأسفانه تاريخ اتمام كتاب در پايان آن ذكر نشده است و شايد علت آن را بتوان تصميم مؤلف در مورد تكميل و بازنگرى مطالب دانست .

چاپ‌هاى تحرير المجلة

چاپ قبلى كتاب توسط مطبعة الحيدرية در نجف اشرف و در سال ١٣٥٩م انجام گرفته است و همين چاپ در ايران افست شده است. خوشبختانه ، به همّت مركز جهانى تقريب مذاهب اسلامى كتاب به صورت مناسبى تحقيق شده و در سال ١٤٢٢هـ . ق جلد اول آن به طبع رسيده است.

نقدهاى كاشف الغطاء بر مجله

اصولاً برخورد مرحوم كاشف الغطاء با مجله، برخوردى محققانه است. اگر چه ايشان بر بسيارى از مطالب مجله مهر صحت مى‌زند و به شرح و توضيح آن مى‌پردازد، اما در موارد متعددى هم آن را نقد مى‌كند. نقدهاى كاشف الغطاء را مى‌توانيم به سه بخش تقسيم كنيم:

١. مواردى كه ايشان مطالب كتاب را تكميل مى‌كند؛ چرا كه ناقص‌انگاشتن يك مطلب، به نوعى نقد آن محسوب مى‌شود. اضافه كردن قواعد فقهى مورد غفلت، بر متن كتاب يكى از نمونه‌هاى روشن اين بخش است. (٥)

٢. مواردى كه ايشان در صحت مطالب متن مناقشه مى‌كند و براساس مبانى، مدعاى خود را به اثبات مى‌رساند. اين موارد متعدد است و ما در اينجا به پنج نمونه اشاره مى‌كنيم:


(٥) ر.ك: تحرير المجلة، ج١، ص٥٤٢ و ٦١٥ و ٦١٨ و ج٢، ص١٥٦ و ٢٠٦ و ٢١٢.