من، در بهشت خواهى بود؛ سلام مرا به جدم رسول خدا برسان و بگو كه من هم از پى تو خواهم آمد. «١»
همچنين حضرت عباس و برادرانش با رد كردن امان نامه دشمن، وفاى خويش را نسبت امام حسين نشان دادند و در ركاب آن حضرت شربت شهادت نوشيدند تا وفادار باقى بمانند.
٥- ٢. شجاعت‌
همه رشادتها و حماسه آفرينيهاى ميدانهاى جهاد، مديون دليرى شجاعان در نبرد بوده است.
نهراسيدن از دشمن و نترسيدن از كشته شدن، يكى از مظاهر آشكار شجاعت است و همين عامل و ويژگى امام حسين (ع) و يارانش را به نبرد با دشمن در كربلا كشاند تا حماسه‌اى ماندگار بيافرينند.
مسلم بن عقيل در كوفه هنگام نبرد با دشمن شجاعتى كم نظير از خود نشان داد و شمارى از سربازان ابن زياد را به هلاكت رساند. چون ابن زياد با خبر شد، به ابن اشعث كه فرمانده مهاجمان بود اعتراض كرد و پيام داد كه من تو را براى دستگيرى يك نفر فرستاده‌ام، در حالى كه ضربه سختى بر سپاهم وارد آمده است! ابن اشعث پاسخ داد: آيا مى‌دانى ما را براى دستگيرى شيرى دلاور و شمشيرى بُرّان كه در دست مردى شجاع و با اراده قرار دارد فرستاده‌اى؟ او از خاندان پيامبر (ص) است! ابن زياد وقتى ديد از راه جنگ نمى‌تواند مسلم را شكست دهد، پيغام داد كه به او امان دهيد زيرا جز اين راهى براى دستگيرى او نخواهيد يافت. ابن اشعث با امان دادن و بر عهده گرفتن خون وى و پس از آنكه از هر طرف به او حمله‌ور شدند و از شدت تشنگى و جراحات ضعيف شده بود، او را اسير كردند. «٢»
شجاعت ياران امام حسين (ع) در ميدان كربلا، به گونه‌اى بود كه فرياد همه را برآورد و يكى از سران سپاه كوفه خطاب به نيروهاى ابن زياد فرياد زد: اى بى خردان احمق! مى‌دانيد با چه كسانى مى‌جنگيد! با شيران شرزه، با گروهى كه مرگ آفرين‌اند، هيچ كدامتان به هماوردى آنان به ميدان نرويد كه كشته مى‌شويد. «٣»
دشمنان امام حسين (ع)، ياران شجاع او را اين گونه توصيف كرده‌اند:
كسانى بر ما تاختند كه پنجه‌هايشان بر قبضه شمشيرها بود، همچون شيران خشمگين بر سواره‌هاى ما تاختند و آنان را از چپ و راست تار و مار كردند و خود را در كام مرگ مى‌افكندند. «٤»
شجاعت حضرت عباس در تاريخ بى‌نظير است، او چهار هزار نفر موكلين شريعه فرات را پراكنده كرد و با كشتن تعداد زيادى وارد شريعه فرات شد و مشك خود را پر از آب كرد تا به‌