اين زمان رسم چنين است.» «١»
انس بن مالك گفت: «فاطمه زهرا فرمود: اى انس آيا دلتان آمد بدن مطهر پيامبر (ص) را در خاك پنهان كنيد؟ آنگاه شروع به نوحه‌سرايى كرد و فرمود: اى پدرم دعوت حق را اجابت كردى. اى پدرم به خداوند نزديك شدى. اى پدرم در جنت فردوس مأوا گزيدى. اى پدرم به جبرئيل در فقدانت تسليم مى‌گويم.» حماد بن زيد گفت: «آنگاه كه ثابت بنانى، اين حديث را براى ما مى‌گفت، گريه مى‌كرد به گونه‌اى كه شانه‌هايش تكان مى‌خورد.» «٢»
حاكم نيشابورى حديثى را از طريق امام موسى بن جعفر از پدرانش از امير مؤمنان نقل مى‌كند كه از گريه و زارى وندبه فاطمه زهرا در اندوه فقدان از دست دادن پدر سر داده است.
حاكم از ام بكر دختر مسور نقل مى‌كند كه حسن بن على بن ابى‌طالب را چندين بار زهر دادند هر بار نجات مى‌يافت. اما در بار آخر زهر بر جگرش اثر گذاشت و آنگاه كه از دنيا رفت، زنان بنى‌هاشم تا يك ماه برايش گريه و زارى مى‌كردند. «٣»
حاكم از محارب نقل مى‌كند كه حسن بن على در سال ٥٠ در ٤٦ سالگى از دنيا رفت و سعيد بن عاص بر او نماز خواند و برايش گريه كرد. «٤»
با وجود اين روايات صحيح السند از ديدگاه اهل سنت و روايات ديگرى كه مجال نقل آنها نيست و همه آنها حكايت از جواز نوحه و عزادارى براى ميت به ويژه خاندان پيامبر دارد، سخنان ابن تيميه و يارانش ياوه‌اى بيش نيست. و البته او و كسانى كه دنباله‌روى او را برگزيده‌اند از طرفداران بنى‌اميه مى‌باشند. كسانى كه مرتكب بزرگ‌ترين جنايت‌ها شده‌اند دوست ندارند جنايات آنها نسبت به بشريت برملا شود. عزادارى و برپا كردن مجالس عزا و هيئات عزادارى و نوحه‌خوانى همه در راستاى گوشزد كردن جنايات بنى‌اميه و هشدار دادن به ديگران كه اين حزب پليد، دست از فعاليت برنداشته و براى نابود كردن دين حنيف ا
مقالات ٨٣٧ ١ - ٢. يقين به رسالت پيامبر ..... ص : ٨٣٧
سلام از پا ننشسته است.
سرانجام ابن تيميه به مسأله عزادارى پرداخته مى‌نويسد:
شيطان با استفاده از ماجراى كشته شدن حسين دو بدعت را در بين مردم پديد آورد: بدعت اندوه و بدعت نوحه‌خوانى در روز عاشورا از قبيل سينه‌زنى و فغان و گريه و زارى و تشنگى و مرثيه‌سرايى و كارهايى كه نتيجه آن بود. مثل سب و لعن گذشتگان و گناهكار شمردن افراد بى‌گناه؛ و به‌گونه‌اى كه سب و لعن دامن سابقان نخستين را هم گرفت. اخبار تأسف‌آورى خوانده مى‌شود كه بسيارى از آن كذب و دروغ است و هر كس چنين مراسمى را پديد آورده، هدفى جز گشودن باب فتنه و تفرقه بين امت اسلامى را نداشته است. زيرا چنين كارها و مراسمى به اتفاق امت نه واجب است و نه مستحب، بلكه بر داشتن مراسم نوحه‌خوانى و گريه‌