است.» «١»
در مسند احمد از وهب بن كيسان از محمد بن عمرو روايت كند كه:
سلمه بن ازرق با عبداللَّه بن عمر در بازار نشسته بودند كه عده‌اى جنازه‌اى را عبور داده و بر آن مى‌گريستند. عبداللَّه بن عمر اين كار را ناپسند شمرده و آنان را طرد كرد. سلمه بن ازرق به او گفت: چنين مگو! زيرا من خود شاهد بودم و از ابوهريره شنيدم- زنى از بستگان مروان جان سپرده بود و مروان دستور مى‌داد زنانى را كه بر او مى‌گريستند از آنجا برانند- ابوهريره كه بر سر جنازه آمده بود گفت: اى ابا عبدالملك! آنان را به حال خود واگذار، زيرا جنازه‌اى را از مقابل پيامبر (ص) عبور دادند، من و عمر بن خطاب نيز، در كنار آن حضرت بوديم. عمر شروع به راندن زنانى كرد كه همراه جنازه مى‌گريستند. رسول خدا (ص) فرمود: «پسر خطاب! آنان را به حال خود واگذار كه جانشان مصيبت ديده، چشمشان اشكبار و داغشان تازه است.» «٢»
از اين روايت استفاده مى‌شود مروان حكم از جمله كسانى است كه مردم را از عزادارى بر عزيزان از دست داده منع مى‌كرده است، و مروان از حزب اميه مى‌باشد.
عبدالرحمان بن قدامه از دانشمندان بزرگ حنبلى، از حرب از احمد بن حنبل امام ابن تيميه كلامى در احتمال مباح بودن نوحه و گريه و زارى نقل مى‌كند. زيرا دو تن از صحابه به نام واثلة بن الاسقع و ابا وائل هميشه به نوحه گوش داده و گريه مى‌كردند. و احمد بن حنبل گفت: «اگر زنى همانند آنچه از فاطمه دختر رسول خدا (ص) حكايت شده در فراق ميت بگريد، اشكال ندارد. او در نوحه بر پدر مى‌فرمود: اى پدرم كه به خدا نزديك شدى، مصيبتت را به جبرئيل خبر مى‌دهم. اى پدرم دعوت خداوند را اجابت كردى. و از على نقل شده كه فاطمه مشتى خاك قبر پيامبر (ص) را برمى‌داشت و آن را بر چشمان خود مى‌گذاشت و مى‌فرمود: هر كه تربت احمد (ع) را ببويد نبايد در طول عمرش بوى خوشى را استشمام كند. بر من مصيبت‌هايى وارد شد كه اگر بر روزهاى روشن مى‌ريخت به شب تاريك مبدل مى‌گشت.» «٣»
حاكم نيشابورى در كتاب المستدرك رواياتى را در مباح بودن نوحه و عزادارى براى ميت نقل مى‌كند، به نمونه‌اى از آن توجه كنيد:
انس بن مالك گفت: «وقتى پيامبر (ص) از جنگ احد برگشت، ديد زنان انصار بر كشتگان خود گريه مى‌كنند، فرمود: اما حمزه گريه كننده‌اى ندارد، اين سخن به زنان انصار رسيد، براى حمزه عزادارى كردند.» حاكم پس از نقل اين حديث مى‌نويسد: «اين مشهورترين حديث در مدينه است، زنان مدينه بر امواتشان گريه نمى‌كنند مگر پس از نوحه‌گرى بر حمزه، تا