«العواصم من القواصم» نوشته به دفاع جانانه از بنى‌اميه و يزيد مى‌پردازد. در جايى از اين كتاب مى‌نويسد:
جاى تعجب دارد كه مردم از پذيرش ولايت و حكومت بنى‌اميه سرباز مى‌زنند. در صورتى كه رسول خدا اولين كسى بود كه به آنان امارت داد. «١»
وى در دفاع از يزيد مى‌نويسد: «اگر گفته شود: يزيد شراب‌خوار بود؛ در پاسخ مى‌گوييم: شرب خمر فقط به شهادت دو نفر عادل ثابت مى‌شود. چه كسى به شراب‌خوارى يزيد شهادت داده است؟ بلكه برعكس انسان عادلى گفت: در فلان تاريخ اميرالمؤمنين يزيد وفات كرد.
مى‌بينيم ليث او را اميرالمؤمنين ناميد.» «٢» ابن عربى، سرانجام گناه قتل امام حسين را به گردن جد آن حضرت رسول خدا مى‌اندازد، و مى‌نويسد: «مردم به دستور آن حضرت عمل كردند كه فرمود: «به زودى فتنه‌اى در ميان امت پيش خواهد آمد، هر كس بخواهد بين امت تفرقه بيندازد با شمشير گردنش را بزنيد، فرقى نمى‌كند چه كسى باشد».» «٣»
ابن عربى امام حسين را خودرأى و مستبد معرفى كرده كه به نصيحت ديگران گوش نداد و به آشوب دست زد و خود را گرفتار كرد. مى‌نويسد: «حسين به نصيحت دانشمندترين افراد زمانش يعنى عبداللَّه بن عباس گوش نداد و از رأى صحابى بزرگ عبداللَّه بن عمر روى برگردانيد و به دنبال زياده‌خواهى بود و راستى را در پيمودن راه كج مى‌طلبيد.» «٤» ديدگاه ابن عربى و ابن تيميه و كسانى كه پيش از آنان بودند و كسانى كه بعد از آنان آمده؛ برگرفته از رواياتى است كه حزب بنى‌اميه به دروغ بر پيامبر خدا بستند تا بتوانند به حكومت ننگين خود ادامه دهند و دستاويزى براى سركوب كردن مخالفان داشته باشند.
بخارى و غير او از ابن عباس روايت كرده‌اند كه پيامبر فرمود: «كسى كه از حاكمش ناراحت باشد بايد صبر كند. زيرا اگر كسى بر ضد سلطان به اندازه يك وجب خروج كند به مرگ جاهليت مرده است.» «٥»
به حذيفة بن يمان نسبت دادند كه از پيامبر (ص) نقل كرد: «پس از من پيشوايانى هستند كه به هدايت من شما را هدايت نكنند و به سنت من پايبند نباشند و در ميان شما مردانى به حكومت قيام مى‌نمايند كه قلبهاى شيطانى در درون اندام انسانى دارند. حذيفه پرسيد اگر چنين زمانى را درك كنم با چنين حاكمانى چه وظيفه‌اى دارم؟ فرمود: بايد گوش به فرمان‌