آنها را همدل و هم آوا مى‌كند.
ثانياً در پرتو زيارت كربلا، ملت‌ها و مليّت‌هاى مختلف جهان اسلام و تشيّع با هم از نزديك ارتباط برقرار مى‌كنند و از مشكلات، مسائل و امكانات يكديگر آگاهى مى‌يابند. چرا كه حرم حسين و حرم ديگر امامان معصوم (ع) كعبه آمال مسلمانان و شيعيان و مركز مهم براى تجديد عهد و پيمان و مبدأ قيام‌ها و نهضت‌هاى رهايى بخش بوده و هست.
حرم شريف سالار شهيدان، در طول تاريخ، مركز مهم علم و تبليغ و ترويج مذهب و آموزه‌هاى دينى بوده است. و پيروان حضرتش با حضور در اين حريم مقدس در كنار مأدبه و خوان پرنعمت معنوى نشسته و جان تازه‌اى مى‌گيرند گويا به محضر خود امام حسين (ع) مشرف شده‌اند زيرا حيات و مرگز در امام معصوم (ع) يكسان است.
از اين رو، لازم است كه زائر به گونه‌اى در حرم شريف آن حضرت حضور يابد كه اگر زنده مى‌بود در محضرش حضور پيدا مى‌كرد و زيارت در دوران مرگ بايد همان آثار و سازندگى زيارت دوران حيات را براى او داشته باشد. زيارت حسين بن على (ع) و ديگر شهداى عاشورا با اين ويژگى عامل وحدت مى‌شود و عاشقان و محبان اين خاندان را به هم پيوند مى‌زند و نشان مى‌دهد كه شيعيان شعاع بى شمارى هستند از آن خورشيد عالم تاب. «١»
٢. گريه بر مظلوم كربلا: گريه علاوه بر زبان احساس و عاطفه، زبان ديده و عقيده نيز هست.
گريه بر حسين شهيد در بُعد سياسى، بسيار ارزشمند و عامل تحولات بزرگ اجتماعى و زمينه‌ساز روحيّه قوى و دلاورى است. امام امت فرمودند:
«ما ملّت گريه سياسى هستيم، ما ملّتى هستيم كه با همين اشكها، سيل جريان مى‌دهيم و سدّهايى را كه در مقابل اسلام است مى‌شكنيم.» «٢»
گريه شور و شعورمند، همبستگى عملى عليه تجاوز و ستم است كه وقتى هماهنگ و به صورت جمعى انجام گيرد، حاكى از پيدايش روح يگانگى در جمع و يكنواخت بودن است. از اين رو است كه ائمه (ع) بر گريه بر سيدالشهدا ارج و ارزش فوق العاده‌اى قائل بودند و پيوسته بر مظلوميت او و ياران باوفايش مى‌گريستند و شيعيان و نسل‌هاى آينده را نيز به گريه بر حسين ترغيب مى‌كردند. در اين باره روايات زيادى از آنان صادر شده است:
امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
هر كس درباره حسين (ع) بيت شعرى بخواند، خود بگريد و ده تن را نيز به گريه درآورد، پاداش همه آنها بهشت است.» «٣»
هدف از اين گريه تنها گرامى داشت مقام امام حسين (ع) و شهداى كربلا نيست آنها از گريه‌